when the cat uses a fish-eye lens..

yeni mezunun anıları..

2008-12-23T21:28:00.006+02:00

esasen bilgisayar programcısı olmak isteğiyle ve ösym'nin her sene yaptığı değişikliklere maruz kalarak bilgisayar bilimleri bölümüne girdim. o hiç bitmeyeceğini sandığım okulun bitmesine ramak kalmasına rağmen bu hissi üzerimden atamazken gelmiş yaz ayları; yaz okulu taze bitmiş, tek ders sınavına kalmışım deli gibi çalışıp veritabanı üzerine aydınlanmış ve mezun olmuşum. istanbul'un yapışkan havasında bir tatil vs derken işe girme telaşına düştüm. eşek kadar olmama rağmen (27) şu güne kadar dişe dokunur bir şekilde hele ki bir iş yerinde bir gün bile tam mesai yapmadığım, hele ki mesleğimle ilgili okul dışında klavye tıkırdatmadığım, bir işte çalışan/çalışmış arkadaşlarım hep "dahi" ya da "inek" sıfatını da taşıdığından gözüm iyice korkmuş vaziyette. haliyle bu güvensizliği, tecrübesizliği en kolay şekliyle en az sorumlulukla atmak için kendime bir staj aramaya başladım ve çeşitli garip durumlar sonucunda "öğrenci olmayana staj yok, al sana yarı-zamanlı 'stajyer ünvanlı' iş"ime girdim 7. haftam dolmak üzere..

o korkunç duruşlu iş dünyası ve tecrübeli, her şeyi bilir görünen meslekdaşlar (ah pardon üstüm onlar) ilizyonu bana verilen ilk projeyi tamamlamamla beraber yavaş yavaş dağılmaya başladı.

okula girdiğim 2003 senesinden beridir çeşitli gnu/linux dağıtımlarını denemiş en sonunda debian'a aşık olarak onda karar kılmış ve o zamandan beridir üzerine gül koklamamış bana, "al sana sistem" diye windows xp verdiler.
görüntüyü masaüstü bilgisayarıma benzettim tamam ama her şeyin davranışı o kadar farklıydı ki kendimi uzaylı gibi hissetmeme (ve içimdeki anti-ms şeytanının bağırtılarına) rağmen alışmaya çalıştım. incelemem için verilen eski kodlardaki birbirinin kopyası alınarak çoğaltılmış dosyaları incelemek için bir diff komut aramam tabi ki nafileydi. bile bile lades bu oluyor herhalde, ben de her sabah şirkette bilgisayarı açarken içimdeki *nix kullanıcısını eve gidene kadar uyutuyorum.

bir yandan her yeni açtığım ie penceresinde çökecek mi acaba korkusu yaşarken (çünkü win nedense(!?) güncellenmiyor ve ie6'ya mahkumum, firefox kuramazmışız vs) bir yandan da ".net" öğrenmeye çalışarak geçti ilk üç günüm -ilk günüm aslında klasik bir ilk gün olarak hiçbir şeyle geçti de diyebiliriz her neyse- ve vb yazmaya başladıkça bu işin ne kadar kolay olduğunu, hiç de abartmamam gerektiğini ve okulda öğrendiğim "diller sadece araçtır" felsefesinin ne kadar doğru olduğunu gördüm. kısa bir sürede biten ilk projemle birlikte dikkat de çekmeye başladım.

bu arada meslektaşlarıma sürekli .net ve vb ile ilgili kitap/kaynak sormalarım hep "google var ne gerek var kitaba, kitaptan bir şey öğrenemezsin" cümlesi ile savuşturuldu, halbuki ne bilsinler java'yı da scheme'i de python'u da kitaptan öğrendim ve tanıdığım tabiri caizse "çizmiş" coderlar da hep bu yoldan gitmişler vaktiyle..

ve bugün daha önceden hazırlanmış bir sistemi yeniden yaratmak üzerine olan ikinci projemi de bitirmenin hazzıyla kendimle gururlanırken yazılımcı arkadaşlardan birinin "kodların üzerine adını yazıyorsun değil mi?" sorusu ile tam manasıyla exception fırlattım.. bir programcıya söylenebilecek en manasız şeylerden biri gibi gelmişti ve o noktada okulda "dayatılan" kodlama formatına teşekkür ettim. aynı kişi on sene sonra kodu kimin yazdığına bakmaktan bahsederken ben çoktan kodlarıma şirketler arası olası kod alışverişini düşünerek şirketin adını ay/yılı, ismimi yazmış hemde hem kendim için hem de benden sonra projeye el atılması gerekirse diye her metoda, gerekli değişkenlere notlar düşmüştüm.. bu garip muhabbete çaktırmadan sırıtırken ikinci projemin konusu eski kodların kalitesi sorunun kaynağına ışık tutuyordu.

iş hayatı çok mu korkutucu? hadi canım sen de.. (=

yeni bir iş..

2008-11-13T17:02:00.003+02:00

son kalan derslerimi a'larla falan geçip mezun olup güzelcene yaydıktan sonra bir part-time işe girdim. yeni bir işe başlamak çok heycan verici, hele ki daha önce hiç iş deneyimin yoksa iyice bir karın ağrısı durum, hele hele bir de kurumsal bir yerdeysen plazanın o soğuk camlarının ardının iyice ürkütücü bir his verdiğini herhalde söylemem gerekmez..

tabi benim gibi saftorik falan bir insansan insan kaynaklarının güler yüzlü sıcak tavrından it'nin de sana böyle davranacağını düşünebilirsin. çok yanlışlardasın hemen dön derim. netekim bundan sonra bütün günlerin öğle yemeklerini yalnız yiyerek ve sabit bir şekilde ekranına bakarak geçecek. elinde geliştirebileceğin bir proje var ve bunun üzerinde çalışabiliyorsan ne ala, zevkli bir mesaiye göz kırpıyorsun diyebilirim, ancak durum bu değilse o saatler asla geçmeyecektir, ve tek yaptığın şey rahat bir sandalyede oturup bilgisayarla ilgilenmek bile olsa eve dönerken bütün enerjinin bittiğini hissedebilirsin.

ha ilk gün bilgisayarsız boş oturma günüdür %90, o yüzden sabit noktaya bakmak istemiyorsan çantana işle alakalı olursa daha iyi olacağını düşündüğüm bir kitap, mp3 çalar falan at. en azından geçen saatlerin bir işe yarasın..

bütün gün herkese sırtım dönük olarak oturmak zorunda olduğum cubicle'imdaki yalnızlığıma öğle yemeklerindeki yalnızlığı da ekleyen, dibimde oturup da günaydın kelimesini çok gören itdaşlarıma selam ederim.

mezuniyete ramak kala..

2008-08-26T18:01:00.003+03:00

bugün itibariyle mezun olmama tek dersim kaldı..

yaz okulunda en yüksek iki notla geçtiğim derslerden kalmış olduğum için vaktiyle programlama bilgimin yetersiz olduğunu söyleyerek bana danışmanlık etmeyi reddetmişti çok değer verdiğim birisi..

yaz okulunda bu dersleri veren hocalarımdan biri ise bu derslerin programlama bilgimizi ölçmediğini söyledi..

hayat tuhaf vapurlar falan..

epostamdan cikanlar

2007-11-03T21:39:00.000+02:00

fi tarihinde goker goksel gondermis..

"Rumor has it that when you play the Windows Install disc backwards,
you can hear satanic messages.

That's still nothing compared to what it does when it's played
forwards: then it installs Windows !!"

bir dil olorok latex

2007-05-14T22:34:00.000+03:00

bu donem 2 donemlik tez dersinin ilk kısmısını almaktayım, güzel bir konuya daldım, geleceği olacak diye umuyoruz (ben, abim ve danışmanım olarak) bu yuzden dökümanları latex'te hazırlamamı önerdi danışmanım..
kendisi bizim cs bölümü eski asistanlarından yeni hocalarından hepimizin vst olarak bildiği, vehbi sinan tunalıoğlu.
okuldaki 2 senemde de bazı derslerde raporları latex'le yapmamızı istemişlerdi gözümüz korkmuştı hamallık gibi gelmişti vs ama..
tez dersi ardından, yine bu dönem aldığım software engineering dersi için hazırladığımız srs belgesini latex'te yapmaya karar verince ve latex'in "gücü"nü keşfettikçe bayılmaya başladım bu işte açıkçası..
henüz her şeye hakim olamadım ama belgeye resim gömme, iç bağlantılar atma, içerik yaratma tabo çizme falan derken pek bir hoşlandım bu işten..
demem o ki: eğer uzun süreli bir işe el atıyorsanız ve belgeler önemliyse korkmayın ve latex'e dalın.. daldıkça şunu da yapayım bunu da yapayım diyor insan.. çok hoşuna gidiyor yapabildiklerini görünce.
bu konuda özellikle lshort çok güzel bir kaynak google'da "lshort" diye aratınca gelen ilk pdf linki kendisi zaten. güncel olanını kullanmak makbul tabii..
belgeler için projenin anasayfası http://www.latex-project.org/ her zaman için ilk kaynak ama google'da da spesifik problemlere çok çeşitli ve güzel çözümler bulabiliyorsunuz (google'un sevildiği anlar (= )
peki nerde hazırlanır bu latex belgeler? ben kwrite'ı açıp kafa göz dalıyorum java ve c'de de yaptığım gibi ancak yok kardeşim ben istemem diyen varsa "lyx" diye bir program varmış, denemedim ancak denenebilir gördüm, ilerde bakarsam bu programla da ilgili deneyimlerimi yazarım netekim..
bol latex'li günler [=

işte buna gülüyorum..

2007-05-10T00:03:00.000+03:00

Geçenlerde sevgili silent storm sağolsun uzundur mp3 çalarım için istediğim ek hafıza kartına kavuştum.. şimdi asıl derdim minton'umu debian'ıma bağlayınca ne olacağıydı.. xp'nin direkt tanıyacağından emindim..
netekim eve gelir gelmez ilk işlerimden biri bunu denemek oldu ve voila! debian minton'un kendi hafızasını ayrı, sd kartı ayrı mount etti.. (=
peki bir kaç gün sonra ne oldu?..
bu yazıyı yazma sebebim ceryan etti, tabii ki..
bir arkadaşın arkadaşının laptop'ına mp3 atalım dedik -hii ne kadar yasadışı bir durum- efenim usb'ye minton'u bir bağladık ki tey tey winxp hazretleri sd kartı görmüyor.. evet görmüyor..
işte buna gülüyorum..

sourceforge..

2007-04-17T00:10:00.000+03:00

artık benim de bir hesabım var.. henüz bir projeye üye değilim ancak planlanmış bir gelecekte olacağına emin olabilirsiniz.. çok şahane durumlar söz konusu..

http://sourceforge.net/users/v42/

google agaci

2006-12-19T22:11:00.000+02:00

icimden google agaci cikacak.. blogger'da beta surumune gecerken google hesabınla seni baglamak istiyor.. iyi de ben istemiyorum! ne kurcaliyonuz ki
*kuser ve arkasini doner*

çamaşır makinesi teknoloji değil mi?

2006-11-05T15:03:00.000+02:00

hem de ne acayip bir teknoloji..
eğer ananemin yazlığında kendini uçak sanan makinayı saymazsak -ki kendisinden korktuğum için yanına yaklaşmaktan bile çekinirdim- hayatımda hiç önden açmalı çamaşır makinası görmemiştim, ta ki düne kadar..
bizim evdekiler hep üstten doldurmalı dana boy çamaşır makinalarından olmuştur.. 20 senelik beraberliğin ardından peşpeşe geçirdiği 3 arıza 2 tamir sonunda emektar makinamız "ayşe hanım" ile yollarımızı ayırmaya ailecek karar verdik. şimdi asıl sorun başlıyordu, ayşe'nin kaç kiloya kadar yıkama yaptığı.. perdeden yorgana evdeki her tür malzeme bizde makinaya atılıp yıkanma potansiyeli taşıdığı için geniş iç hacim lazımdı bize..
tabii ki yerli malı yurdun malı olduğundan annemle kendimizi arçelik ve beko'nun internet sitelerinde gezerken bulduk. türlü araştırma, inceleme ve göz tartmalarımız sonucu 7 kilo'nun bizim 4 kişilik çekirdek ailemizi paklayacağına karar verip, hem ucuz hem bol fonksiyonlu hem de çok elektronik olmayan (manuel ayar vs) bir modelde karar kıldık.
ertesi gün arçelik bayiine gittiğimizde satıcı amca boşboş bize bakıyordu, "yok" dedi "öyle bir model".. siteyi yapanların mı, bizim mi yoksa kimin hatası var acaba diye düşünürken internet sitesindeki modellerin ancak ay sonunda gelecek yeni seriye ait olduğunu, her sene modellerde isim ve bir iki fonksiyon değişikliği yapıldığını öğrendik.
her neyse, ihtiyaç acildi, evde sabırsız 3 kişi ve dağ gibi çamaşır birikmiş yıkanmayı bekliyordu. satıcı amca üstün ikna yeteneklerini kullanarak 1200 devirli "dünyanın en hızlı çamaşır makinası"nı bize sattı. fena da yapmadı hani..
bunun da ertesisi günü yani dün makinamız geldi, emektarımız ayşe gururla ve olan haşmetiyle kapıya doğru giderken üzüldük arkasından, ona güle güle derken içeri gümüş renkli süper seksi bir afet süzülmekteydi ve yeni gelene hoşgeldin denmezse ayıp olurdu, ayşe'yi uğurladıktan sonra onun tahtına kurulan f1'ci ilgi odağımız olmuştu. gerekli hazırlıklar tamamlandıktan sonra (fotograf makinası, kırmızı kurdale, gümüş makas, makası kullanma ehliyeti olan bir başkan, basın vs) kıllanma klavuzunda belirtildiği üzere makinayı boş olarak çalıştırdık.
işte bütün eğlence burada başladı.
daha önce hiç makinada çamaşır yıkanmasını (görmüş ama) seyretmemiş olan ben bütün bir bir saatimi makinanın camının karşısında geçirdim.
köpükler geometrik olarak artarken sesin neredeyse olmama sınırında seyretmesi, her yandan gelen sular, bir sağa bir sola dönen tambur.. tüm yıkama, durulama, yumuşatma aşamalarının sonunda gelen 1200 devirlik sessiz sıkma....
her gün önünden geçip, içine kilolarla çamaşırı atıp umursamadığımız çamaşır makinamızın ardında ne gibi bir deha olduğu, o emek ve teknoloji dün çocuk(?) saflığında çamaşır makinamızın yıkama yapmasını izlerken beni kendine hayran bıraktı.
sanırım daha bir süre o cam bölmenin karşısından ayrılamayacağım.. bunu bir de çamaşır varken izlemek lazım..

reklamları izlediniz..
bu blog girdisinin sahibi sanal reklam uygulaması için ismi geçen firmalardan 10'ar milyon $ tahsil etmiştir.

42

2006-10-20T23:41:00.000+03:00

internette hayatın anlamını arıyorum daha bulamadım benden önce bulan olursa haber versin..
sanal monologlarım, bir çözüm sunmayan zibil kişilik im listem, çeşitli amaçlarla üye olduğum siteler ve e-posta listeleri..
can sıkıntısında, ruh darlığında bana faydanız ne?
içimi kelimeler ifade edemezken günümü içine çekip götüren bilgisayarımın rolü ne hayatımda?

cebit yureyja

2006-09-10T00:15:00.000+03:00

bugün atlayıp otobüse beynimizi pişirip trafikte cebelleşerek cebit'e gittik.
benim en görmek istediğim pardus standı ile diğer bir kaç bilgisayar firması falandı, dedim belki bir şeyler alırım, ama zaten fuarın (ilk 3 bölümünü saymazsak) %80'i "ürünlerimiz hakkında bilgi verelim" geriye kalanları da "o kadar yoğunuz ki bir şeyler alacağınıza emin olsanız bile sizle ilgilenemeyiz" standcıklarıyla doluydu.
pardus'un buludundugu bolum ise "iş dünyası" adı altında ayrılmış üç özel bölümden biriydi ve içeriye öğrenciler alınmıyordu!
evet evet pardus'e meraklı biz öğrenci olduğumuz için engellenilmeye çalışmıştık. ama tabi ki deli kan damarda durmaz akar ve biz naylon şirketimize asistan, programcı ve ortak olarak katılım formu doldurup kendimizi içeri attık. ve pardus standına koştuk. burda bizi faik uygur karşıladı 5'te kurulum demosu var gelin dedi tamam dedik bir sürü takım elbiselinin arasında bir yirmi dakika sürtüp pardus standına geri dönüp doluştuk, kalabalığı gören de geldi.. görkem çetin bize pardus kurulumunu biraz da oyalanarak ve meraklıların sorularını cevaplayarak anlattı ve 26 dakikada (evet 25 değil lütfen 26) pardus'u 4 bilgisayara uygulamalı kurdurdu.
şahsen mikrofon çalışsaydı, büyük ekran'da kurulum anlatmak için kullanılsa ve gökmen göksel büyük ekranda oyun oynamasaydı tam puan verirdim sanırım. gene de pardus cicimiz, kendisini pek bir severiz. birazdan özel cebit sürümümü laptop'a kuracağım (yarına bırakmazsam tabi). pardus'u ne kadar sevsem de debian aşkım bir başka kimse kusura bakmasın (;

oyunlar..

2006-07-19T15:58:00.000+03:00

pc'de oyun maceram qbasic'te gorillaz ve nibbles oynayarak başlamıştı.. gorillaz baysa da arada bir (solo oynamak pek zevkli değil tahmin edersiniz hangi tarafı tutacağını şaşırıyor insan, artık binaları falan muzla tahribe girişmiştim bir noktada) en sevdiğim oyunlardı (neden acaba) daha sonra "california dream" yazısı ve müziğiyle hayatıma blockout girdi. 40 derece ateşle yanarken bile karşısına geçip deli gibi oynadığımı hatırlıyorum..
şimdi seneler sonra blockout gene hayatımda, bisiklete binmeyi unuttuğum gibi bu oyunu oynamayı da unutmuşum.. ama azimliyim kendimi bağlıycam makineye P=
bu arada debian sistemine indirmek isteyenler için:
> apt-get install xbl
sonra da > xbl diyin güzelce çalışacaktır.
pek leziz..

hastası olduğum diğer oyunlar:
- eye of the beholder (abime asistanlık yapardım çok deli oynardık)
- lemmings (2 boyutlu olan elbetteki az oynamadım)
- duke nukem (gene 2 boyutlu olan.. doktor'un sonunda ay'a kaçtığı bölüm zibillerle oynamışımdır)
- red alert (command and conquer, yuri's revenge hummm "shake it baby!!" favorim kore ve "slow coming death" ile ruslar.. yuri'yi oynamayi beceremedim hiç.. abimle kore ve rus ya da kore ve yuri takımı yapardık.. "surrender! no i don't mean i surrender! you surrender!")
- gallactic battlegrounds (tamamen ra benzeri ve star warsla alakalı olduğu için oynadığım bir oyun, severim keratayı)
- fallout (bi kere pimp olmuştum hiç unutmam, spoiler alıp oynıycam diye dibim çatlamıştı gecko öldürmekten böö gelmişti)
- quake (okulda arkadaşlarla oynamayı pek bir severim, hele takımlı olunca daha bi güzel oluyor, ben kolay hedefim gerçi ama sallamayınca bayrağı da kaptırıyorlar)
sakın çok başarılı bir oyuncu olduğumu sanmayın, kendi çapımda eğleniyorum işte..
insanların (daha kız görmedim evet o yüzden erkeklerin) "nasıl da yendim seni hahaha" triplerini hiç sevmediğim için de (kimse kusura bakmasın da bilgisayar ve bilgisayar oyunları erkek dünyasıdır, bir kız oynuyorsa yeneriz ağzının payını veririz ezikliğinde olunabiliyor) takım olup bilgisayara karşı oynamayı tercih ederim genelde. birebir kapışmak isteyen tavlaya buyursun P=

last.fm

2006-07-12T16:37:00.000+03:00

herkesin artık tanıdığı bildiği, winamp'ından amarok'una (cicciii) herkesin desteklediği bıdı.
tüm arkadaşlarım teker teker last.fm sayfaları edinirken benim fellik fellik kaçtığım şey aynı zamanda..
peki neden?
mp3'ler, paylaşım sistemleri cadı avındayken insanların gönül rahatlıyla sergilemeleri garip gelmekle birlikte içimdeki hep kuşkucu ve komplo teorisi üretici tarafım kişisel gizlilik haklarımıza müdahele etmek isteyen güçlerin bu ve benzeri yollarla yavaş yavaş hayatımıza sızıp bizi ters köşeye yatıracaklarını (en azından buna çalışacaklarını) kurup duruyor..

l10n -yerelleştirme

2006-07-11T12:40:00.000+03:00

geçen hafta süper proje "çocuklara bilgisayar" e-posta listesine bir mesaj geldi; bilgisayarlara yüklenecek dağıtımlar seçilmişti yanlız bir sorun vardı masaüstü ortamı tam anlamıyla yerelleştirilmemişti.
zaten çeviriye meraklı bir insan olarak mesaj sahibi hemen tonguç yumruk'a (ki hiç tanışmamış olmamıza rağmen tonguç abi diyesim var) bir mektup düşendim ben çömüm ama beni de alın diye, güzel bir cevapla birlikte bizim cs'te kurulmuş e-posta listesine üye olmam bir oldu gibi bir şey..
çeviriler ikili gruplar halinde yapılacaktı (çevirmen-kontrolör) ben de aç bir kurt misali pusuya yattım kime yamansam diye.. o arada hem deviantart ve hem de biriciğimiz pardus'ümüzden tanıdığım sayın löker listede bitti. tanıdık bulan bendeniz de tabii ki atladım hemen ve başladık güzelce çeviriye bu arada kbabel çektim, işin tek sorunu ikimiz de paketleri derlemeden yaptık çeviriyi, bir an önce aslında el atsam (bunun da nasıl olduğunu öğrensem) çok güzel olacak, ama o arada löker'den sonra el attığım paketleri löker göndermiş oldu.. şu ara sırra kadem basmış vaziyette bebek pardus'un alfa1.1 (meren) sürümünün bu haftasonu çıkmış olmasına veriyorum P=
bu arada pardus ekibi boş durmayıp bir sözlük yapmışlar pek leziz, sayesinde hem jabber hesabım oldu jabber hesabınıza ulubot'u (sozluk@jabber.uludag.org.tr) ekleyip tdb, belgeler.org ve uludag.org.tr sozluklerine ulaşabilirsiniz. !yardım ve !bilgi komutları ilk adımda yardımcı olacaktır. kelimeyi yazıp enter'ladınız mı karşılığı size hangi sözlükten alındığıyla birlikte geliyor. bir şeyler sormaya korkmayın, ben denedim ısırmıyor [=
pardus dışında hayatımda türkçe işletim sistemi kurup kullanmadığımı pardus'u de pek kullanma fırsatı bulamadığımı belirttikten sonra dikkatimi çeken bir şeyi paylaşmak isterim: "open with.."e verilen karşılık; "birlikte aç"
düşünüyorum da eğer ben bir dosyayı açmaya çalışırken karşıma bu ibare gelse bön bön bakardım. kimin ne zaman yaptığını bilmediğim bu çeviri bana vaktiyle "married.. with children" için yapılan çeviriyi hatırlattı: çocuklarla evlilik
sanki çocuklarla evlenmiş hissi yaratıyor, şimdi ise "evli.. ve çocuklu" olarak biliyoruz bu diziyi..
konuya geri dönecek olursam, dilbilimci değilim ama her iki dili de kullanım sürem aşağı yukarı aynı (türkçem çeşitli sebeplerden ötürü daha iyi) ve "birlikte aç"tansa "bununla aç:" vb bir kullanımın daha doğru olacağını düşündüm kendi çapımda..
kendi çapımda olması bir değişiklik yaratacak mı?.. bekleyip göreceğiz..

matris carpimi

2006-06-22T01:57:00.000+03:00

bir önceki "blog" yazım "c, mpi, uykusuz geceler ve kundante!"de yazdığım üzere matris çarpımı ile karşınızdayım!
inceleyince yazarım demiştim, netekim inceledim ve nette bu konu üzerine adam akıllı bir c kodu olmadığına kanaat getirdim, en azından benim aradığım yerlerde yoktu..
peki neden matris çarpımı? çünküüü hocamız öyle istedi P=
üç ayrı proje verdi bizlere; ilki makinalara veriyi diziyi yatay bölerek, ikincisi dikey bölerek, üçüncüsü ise satranç tahtası gibi karelere bölerek dağıtıyordu.
matrisi carpımını java'dan c'ye çevirmek sorun olmadı da çift boyutlu dizilerin mpi'da node'lar arası aktarımına çok feci takıldık.
yılmadık aramaya inandık, google'in altını üstüne getirdik ve tutoriallar okuyup takıldığımız yerlerde sorup soruşturarak c'ye kendi çapımızda takla attırdık. burda en çok emek, sevgi ve desteği purgatory'den aldık, kendisinin herkese selamı var (=
ilk proje bitip de çarpımı doğru yapınca ağlamak istedim gerçekten.. emeğimizin sonucunu almıştık..
bir ara verip diğer iki projeyi de algoritmalara uygun hazırladık, hazırladık ki ne görelim ilk projede sorunsuz çalışan metodlar ikincisi için hata vermeye başlamıştı. bunun üzerine tekrar hummalı bir çalışmaya girdik ve sorunu her üç proje için de çözdük.
şu an gurur duyduğumuz 100'e 100 bir matrisi bir vektörle 1'i master 5 makina üzerinde paralel çarptıran 3 değişik kodumuz var (=

e şimdi bir sonuca bu konuyu bağlamazsam ayıp olur o zaman ne diyeyim kıssadan hisse
c'den korkmaya gerek yok, mpi'da cici bir şey, insanın yardımsever arkadaşlarının olması çok şahane bir şey..

bu zorlu kod seansında yardım ve bilgisini esirgemeyen purgatory'e, silent strom'a, serdar'a, huzursuz'a ve disq'e çok teşekkür ederiz.

c, mpi, uykusuz geceler ve kundante!

2006-06-19T13:57:00.000+03:00

bir okul projesi tesliminin daha sabahı bugün!
açık kaynak ve özgür yazılım günlerinde takip ettiğim kadarıyla ilgimi çekmişti quantum, genetic, parallel computing konuları baktım comp474 diye bir ders var paralel programlama, hemen atladım üzerine.
ders c tabanlı çıktı tabii.. ilk başlarda c falan görmez teori üzerine gider -hyper cube falan- verinin iletilmesi vs gibi problemleri çözüp eğlenirken acı gerçek kendini gösterdi: bunları programlamak, ama c'de!!
fena olmadığını düşündüğüm bir java bilgim var (şimdilik elime gelen projelerin altından kalkabiliyorum en azından) ama c.. tek bildiğim onun java'yla benzerlik gösterdiği ve atası olduğu.. bir de tabii c++, c# var çocukları..
dersi almamda etken arkadaşım hakan'la kafa kafaya verdik yaparız yahu dedik.. netekim ilk projemiz olan matris çarpımı algoritma olarak gayet kolay görünüyordu.
ben de kolları sıvadım gerekli ve doğru olduğunu düşündüğüm mpi komutlarının arasına bir güzel java kodu yazdım -çok parlak bir fikirdi benim için. bunu
her neyse sonuç itibariyle bu algoritma iki boyutlu dizileri gerektirdiğinden -malumunuz benim sıfır, hakan'ınsa kısıtlı c bilgisi yetmedi bu projeyi hayata geçirmeye.
hocamız matris çarpımı üzerine nette c kodu bulabileceğimizi söylemişti. evet var gördüm ama henüz inceleme fırsatım olmadı. inceleyince buraya bir ek yaparım artık..
derken final günü geldi çattı, finalin ikinci kısmı "take home" şeklindeydi ve quicksort ya da mergesort algoritmalarından birini gerçeklememiz gerekiyordu.
son finalimin ardından çarşamba günü sıvadım kolları ve pazar sabahına doğru yoğunlaşan bir şekilde çalıştım. burda çalıştık desem daha doğru olacaktır.
artık bir noktada elimizdeki algoritmalar çalışmayıp, node'lar birbiriyle alışveriş yapmamakta diretince kundante'ye sardık kendimizi.
fairuz derin bulut'un muhteşem şahane şarkısını herkese tavsiye ediyorum özellikle kodculara.. terelelli anında bundan daha iyi tesir edecek bir şey bilmiyorum. mümkünse bir kaç kere dinleyin ve eşlik edin!!
ufak bir kundante seansından sonra gene verdik kendimizi kodlara. kah c allocation sorunları çıkarıyor, kah deadlock'a giriyorduk.
ezanla gelen sabah bize artık teslim saatinin yaklaştığını hatırlattı. her şeyi yapıp da kendi arasında bilgi alışverişi yapamayan node'lu kodumuza raporlarımızı hazırlayıp kendimiz sabah uykusunun boğucu kollarına attık.
bütün bu çalışma ve bu blog'un sonucu:

"c is for cookie that's good enough for me"

creative commons

2006-06-16T15:27:00.000+03:00

efenim az önce bütün kişisel bloglarımı creative commons ile lisansladım hayırlı uğurlu olsun..
bunu yapmak gerçekten çok kolay..
önce anasayfaya gittim, hemen orda blog diye bağlantıyı gördüm zaten atladım üzerine..
ordan blogger vb blogları kullananlar için bağlantısını keşfedip ona atladım..
sonra da tarif ettiği gibi lisansımı belirledim kodumu alıp "template"e yapıştırdım. ancak orda dediği gibi govde tag'ının bitiminden önce değil footer'a yapıştırmayı tercih ettim..
ne fark yarattı inanin bilmiyorum (=
şimdi gidip flickr hesabımı da adam edeceğim..
cc ile ilgili daha haberlerim var ama sanırım şu aşamada açıklayamam gelecek ayları bekleyin..

bilgisayar bilimleri..

2006-06-14T15:04:00.000+03:00

sevgili tech günlük,
99 senesinde liseden mezun oldum. o zamanlar tek isteğim "taşkışla"da okumaktı.. ne de olsa "mimarlık taşkışla'da okunur".. ama ne oldu zaten mimarlığı kazanamadım, "şehir bölge planlama" gibi korkunç, ezik bir bölüme girdim. işte kendimiz avuttuk yok şehirciler yükselen değer vs diye..
şunu da belirtmeden geçemeyeceğim ki fen bölümü mezunu olarak gene bu alandan seçim yaptım.. yaptım da ayrılmaya karar verdiğim güne kadar (ki birazdan geleceğim o bölüme) bu fen bilgim ne işime yaradı? hiç..
geri dönecek olursak, ilk dönemlerdeki temel tasarım, proje dersleri falan eğlenceli geçti, çünkü ben teoriden çok elime somut bir şeyler gelmesinden hoşlanan bir insanım. mimarlık okumasam bile bu bölümü kotarabileceğimi düşündüm, ama neymiş bilimsel düşüncenin evrimsel tarihi falan gibi korkunç dersler bir yana, proje dersleri bile teoride kalır olmuş..
netekim 3. dönemde bir 200 kadar insanla beraber 2000 senesinde yürürlüğe giren ortalama tutturma kararnamesi bahane edilerek okuldan atıldım. (bu arada harcımı yatırmış olduğumu da belirtmek isterim, harçların son yatırılma tarihini müteakip atılma kararı duyuruldu çok eğlenceli değil mi? neyse konuyu dağıtmayalım ve geri dönelim)
bir dönemimi okul dışında türlü aylaklık vs ile geçirdikten sonra yeni dönemde tüm atılanlarla birlikte geri alındım (harç yanlarına kaldı tabi) işte o dönem okurken proje dersinde bana bir şeyler oldu. netekim bize proje alanı olarak vize -kıyıköy - saray bölgesi seçilmişti. burda arazi analizi yapıp uygun yere şimdi hatırlamadığım kadar kişilik konut bölgesi planlayacaktık.
arazi analizinden çıkan sonuca göre burda herhangi bir yerleşim yapılamazdı; bütün arazi akarsu, ormanlık alan ya da birinci ve ikinci (ama çoğunlukla birinci) dereceden tarım arazisiydi.
ormanlık alan ve akarsuların dışına bir yere yerleşimi planlamaya karar verdik haliyle, o kadar öğrencinin tekrar bir arazi çalışma yapması ve zaten fi tarihinden kalmış haritaları arşivlerden çıkarması o dersin hiç yapılamamasına doğru giderdi..
her neyse grupların yerleşim için seçtiği bölgeler üç aşağı beş yukarı aynı oldu, paftalar teslim edildi dönem bitti, bir sonraki dönem bu alanlara yerleşme işini yapacaktık, kişisel projeler tabii.. (bu atıldığım döneme denk geldiğinden bir sonraki sene o dersten kalanlarla birlikte bir avuç kişi olarak derse devam ettik) ben tabii günümüz insanına göre düşünüp akarsuya çok yakın olmasın gecekondulaşma olur, otobana yakın olmasın ses vs olur diye düşünürken ve tabii kaygılarımı hocama sunarken şöyle bir tepki aldım:"biz bunların olmayacağını varsayacağız, ütopik bir dünya olarak düşüneceğiz."
işte benim şalterin attığı ve koptuğum nokta bu oldu. ben bu okuldan mezun olup ya bir odaya kapanıp boyumca paftaları gazlı kalemlerle boyaya boyaya kafa bulacaktım (kokudan) ya da ütopik düşünüp "ben böyle şehircinin.." cümlelerinin gizli hedefi olacaktım.. eğer mezun olduğumda karşılaşacağım duruma hazırlamıyorsa beni bu okul benim okumamın ne anlamı vardı??
günlerle süren daralma, sinir bozukluğu ve bunalımın ardından konuyu aileme açtım ve okulu bırakıp tekrar başka bir okula girmeme destek oldular.. dersaneye yazıldım ve 2003 senesi kayıt döneminde bilgi üniversitesi'nin kapısının önünde elimde "bilgisayar bilimleri bölümü'ne girmeye hak kazanmıştır." belgesiyle dikiliyordum..

küçüklüğümden beridir bilgisayarları sevmiş, haşırneşir olmuş (amiga, dos, qbasic, win32..), 93 senesinde nete girmiş, türlü bilgisayarcı, programcı insanla tanışmış, ilgilenmekle ilgilenmemek arasında bir yerde duruyordum.
itiraf ediyorum sevgili günlük, çoğu ilgi alanım abiminkiyle çakışır. o benim "role model"ımdı. ama zaten bu ayrı bir tartışma konusu..
işte okulu bırakmaya karar verince durup bir baktım kendime, nerede durduğuma, arkadaşlarım, ilgilendiklerim, her şeyi göz önüne almam gerekiyordu.
ilgilendiğim her konudaki bölümlere üniversitelere girdim ders programlarına tanımlarına baktım. (astronomi, uzay-uçak, bilgisayar mühendisliği, vcd, genetik mühendisliği, konservatuar ve daha aklıma gelmeyen pek çok bölüm ilgimi çekiyordu.)
en son şuna kanaat getirdim; tasarımla alakalı olmalı, bilgisayarla alakalı olmalı ve elime somut bir şeyler geçmeliydi.
yalan söylemeyeceğim günlük; ilk düşüncem vcd oldu. araştırdım bakındım ön eleme sınavı, yetenek sınavı vs diyordu. dedim dalga mı geçiyorsun nerde bende o yetenek.. (zamanla vcd'cilerden çıkan işleri de pek beğenmez oldum o ayrı bir mesele)
bu ara mühendislik yapamayacağımı çünkü o ağır fizik, kimya ve matematiğin altından kalkamayacağıma da kanaat getirmiştim. programlama okuyacaktım ama 2 senelik okullara düz liseden mezunları almıyorlardı, 4 senelik programlama yoktu.
işte o noktada şu an ki bölümüm o zamanki ismiyle "bilgisayar bölümü" pırıl pırıl parlıyordu..
doğru dürüst ne olduğunu anlamadan daldım burslu burssuz olmak üzere bilgi üniversitesi bilgisayar bölümü diye doldurdum tercih formunu ve burssuz kazandım.

şimdi şu aşamada durmuş bakıyorum. 3. senem okulda, girdiğimden beri bir sürü şey değişti, tek bir şey dışında: bölümüme sevgim..
çok itici, gıcık ve anlaşamadığım bir sürü insanın dışında dünya tatlısı insanları da içinde barındıran, gelişime ve değişime açık, küçük ailem.
chris stephenson, mehmet gençer tüm çömlerin en çok gördüğü hocalar, ilk sınıf dersleri onlardan soruluyor. chris zaten bölüm başkanımız alpaslan parlakçı ile birlikte.
ve bu dönemden sonra bir daha göremeyeceğimiz (silahtarağa kampüsüne taşınmamızdan dolayı) sevgili bölüm odamızda matematikçilerle yanyana geçirdiğimiz ders araları, okulda emek emek harcanan saatler, hava almak için kışın soğuğunda kağı önü kaçamakları.. hepsini çok sevdim.
bu arada program yazmayı, javayı, networklerin nasıl çalıştığını, paralel programlamayı, açık kaynak ve özgür yazılımı, GNU'yu öğrendim, öğrenmedimse de fikrim oldu.. (=
açık kaynak günlerine, turing günlerine katıldım, fazlamesai'yi (ki zaten tanıyordum), lkd'yi tanıdım.
google diye bir sey varmış çok işe yararmış, firefox vazgeçilmezmiş, deneyimledim.
windows'un "kaka" olduğunu, gnu/linux'un "cici" olduğunu öğrendim.
debian kurdum, pardus kurdum -bir sürü başka sistem de kurdum ama onları sevmedim..
ve tüm bunların, 3 senenin sonunda hala bilgisayar bilimlerinin ne olduğuna, mezun olunca ne olacağıma verecek net bir cevabım yok.
okudum wiki'den, okulun sayfasından okudum, türkçe viki'ye şaşırdım ve..
ve inanmazsın günlük ama bir sonuca vardım.. -kişinin çelişkili beyanatlarda bulunduğu an-
bilgisayar bilimcinin amacı problem çözmek..

evet ben bu sonuca vardım. tasarım, programlama, bilgisayar bizler için sadece birer araç..

binary exam

2006-06-10T19:54:00.000+03:00

bizim okulda bu dönem aldığım comp 232 - data structures and algorithms dersine gelen yeni uygulama "binary exam"..
buna göre öğrenci iki saat süre içerisinde daha önceden belirtilmiş (dönem başı/ortası falandı sanırım hatırlamıyorum) algoritmalardan seçilmiş bir kısmı (ki bunların da hangileri olduğu belirtildi) içerisinden bir proje çekiyor ve onu koda dökmeye çalışıyor. Bazı gerekli yan sınıflar önceden tanımlanmış ve bilgisayarlarda hazır, internet bağlantısı yok.
süre bitiminde yazılan kod derlenmesi, verdiği hatalar ve verilen algoritmaya göre işleyişine bağlı olarak 1 veya 0 olarak notlandırılıyor.
burdan alınan not şu işleme giriyor:
binaryExamNotu * (finalNotu + vizeNotu + dönemBoyuncaKodlanmışAlgoritmalar)
yani öğrencinin geçip kalması bu nota bağlı.

peki gelelim bu sistem üzerine geyiklere (:
- bu sistemin gündeme gelmesinin temel amacı kodlama bilmeyenlerin geçmesinin engellenmesi. mantıklı ve amaca yönelik. öğrencinin kodlama becerisini ölçmek açısından öğretmenlere bir avantaj.
- kopya çekerek, kod bilmeden öğrenci bu sınavı geçemez, öğrenciye (öğrenci mantığıyla) dejavantaj. [deneyim bilgim ve çeşitli tepkilere bağlı olarak söylemek isterim ki öğrencinin kopya çekmesi ve geçmesi bu sınavda çok mümkün -gözlemle sabit]
- öğrenci bütün dönem boyunca verilen algoritmalar üzerinde çalışıp kendini programlama açısından geliştirebilecek -tabi bunun için hem boş vakti hem de disiplini olması gerekiyor.
- sınav odasının, algoritmaların ayarlanması zaman alıcı, ayrıca öğrenciler gruplar halinde alınmalı ve kopya engellenmeli -ek zaman ve çaba..
- şu an ikinci sınıf ikinci dönem dersinde ilk defa uygulanıyor olmasından ve şu aşamadaki bir öğrencinin geçip kalmasına direkt etkisinden dolayı tamamıyla saçma (=

debian unstable'a java yuklemek..

2006-06-06T18:09:00.000+03:00

bugün güzel güzel javamla uğraşıp şu projeleri hallederim derken halihazırda çalıştığını bildiğim kodu derleyip çalıştırmaya çalışınca dünyalar benim oldu..
main metodumu beğenmemekte ısrar eden bir konsolum vardı -canım benim evet ben de seni seviyorum.
hemen kendimi silent storm engin bilgi dünyasına ağlayarak attım, o da hemen bana sorunumun cevabımı verdi. ^^
tabii ki bir nevi bir hizmetim olsun herkes yararlansın ben de bu ufak hayat kurtarıcıyı serbest bir şekilde türkçeleştirmek isterim.

kaynak: Mini-HowTo: Installing Java on Debian Unstable

bu kilavuz debian unstable (sid) için hazırlandı ancak testing ve hatta ubuntu için de işe yarayabilir.
bütün bu adımlar "root" haklarına sahip olduğunuz var sayılarak anlatılmaktadır!

1. sun websitesine gidip kendisine J2SE Development Kit paketinden edinin. bize rpm değil .bin paketi lazım.
hali hazırdaki sürüm: JDK 5.0 Update 7
uygun bağlantıyı takip ettikten sonra Linux Platform - J2SE(TM) Development Kit başlığı altından .bin paketini bilgisayarınıza indirin.

2. istediğiniz yere paketi yerleştirin. debian paketlerinden çıkmayan tüm uygulamaları /opt klasörüne koyuyorum. bu yüzden /opt/java klasörünü yarattım ve .bin paketini de buraya yerleştirdim.

3. paketi açın. Bu sh [paket adı].bin komutunu çalıştırıp lisansla ilgili soruya evet (yes) demek. Kendini kendi kendini yeni bir klasöre açacak. Benimki kendini şuraya açtı: /opt/java/jdk1.5.0_07

4. açılmış JDK klasörünüzden /usr/local/lib/jdk'ya sembolik bir bağ atayın. Benim için bu şu komutu vermek demekti: ln -s /opt/java/jdk1.5.0_07 /usr/local/lib/jdk

5. java-common ve equivs paketlerini apt-get install java-common equivs komutu ile yükleyin. Bu paketler bizim sahte paketleri yaratmamızda rol oynayacaklar.

6. uygun bir klasöre (ben /opt/java'daydım) java sahte paket kontrol dosyalarını cp /usr/share/doc/java-common/dummy-packages/*.control . komutuyla kopyalayın.

7. equivs'i kontrol dosyalarından sahte paketler yaratmak için kullanın: for fn in *.control; do equivs-build $fn; done böylece klasörünüzde bir tomar .deb oldu.

8. sahte paketleri kurun: dpkg -i *.deb artık debian java'nın kurulu olduğunu biliyor.

9. son bir adım daha kaldı. şimdi update-alternatives'i kullanarak java ile gelen tüm donatılara debian-dostu sembolik bağlar atayacağız. kurulmuş JDK'nızın bin klasörüne geçip şu komutu çalıştırın: for fn in *; do update-alternatives --verbose --install /usr/bin/$fn $fn /usr/local/lib/jdk/bin/$fn 500 --slave /usr/share/man/man1/$fn.1 $fn.1 /usr/local/lib/jdk/man/man1/$fn.1; done bu döngü JDK paketinizle gelen tüm donatılara debian alternatiflerini man sayfalarıyla birlikte yaratacak.

10. şimdi herhangi bir kullanıcı olarak java -version komutuyla doğru JDK sürümünün döndüğünü kontrol edin.

ek: eğer java-version komutu sonucunda halen eski sürümü görüyorsanız şu komutu uygulayın: update-alternatives --set java /usr/local/lib/jdk/bin/java

güle güle kullanın!

technotech..

2006-06-05T23:14:00.000+03:00

günlerden bir gün sözlük'te gezerken zerocoder takma ismine rastladım.. yıllar önce tanıştığım birisinindi, bir ihtimal mesaj attım ve süper bir arkadaşlığın içinde buldum kendimi..
bir zamanların suse kullanıcısı bu hafif sıyrık coder kişisi beni amaroK'la tanıştırdı, sözlük geyiklerinin başını, kod dünyasının içini dışını çekiştirdi. farklı şehirlerde olmamızdan kelli sadece ekranlarda kalan bir dostluğu ve sırdaşlığı paylaştık. bu arada süper bir şey yaparak ben de onu debian dünyasına kazandırdım. pek de güzel oldu.
gel zaman git zaman, ben daha "oley oley bak fibo hesaplattırıyorum" nidalarındayken o adım adım mezuniyetine yaklaşırken kısa bir ankara turu atma şansımız oldu. o gün, garip vedalaşma konuşmamıza rağmen, sanırım pek bir yere gitmeye niyetli olmadığımı anlamıştır.
ve işte tanışmamızın üzerinden bir seneden fazla geçtiği bugün bu uzak ama sevgili dostumun, minik pisinin doğum günü..
ben bu sene unuttum, bir bahanem olamaz bu duruma -ama pek çok bahanem var elbette, insanım olsun o kadar- ve o yüzden beni "bilişim" dünyasına bağlayan, türlü geyiği paylaşan ve blog'umun "isim babası" üzerine ufak bir şeyler yazmak istedim.. şey sanırım gönlünü de almak istedim biraz..
canım, doğum günün kutlu olsun çok.. iyi ki doğdun, iyi ki öyle bir tesadüf oldu da tanıştık, geceler ve günlerle tartıştık, cırcır konuştuk, icabında memleketi, kimi zaman insanları kurtardık..
bir de kocamanından .hug. (=

Merhaba Dunya!

2006-06-05T00:47:00.000+03:00

klasik bir bilgisayarcı girişi yapayım dedim.. bu "merhaba dünya" geyiğine ezelden beri uyuzum var ama neyse bakalım..
elimden geldiğince -hali hazırda pek de becerikli olmayan bir bilgisayar/debian kullanıcısı olarak- kullandığım programlar, girdiğim siteler, belki kameralar, teknolojik ürünler üzerine deneyim ve izlenimlerimi paylaşayım dedim..
günler geçer ben -bir ihtimal- geliştikçe daha detaylı ve işe yarar bir yer haline gelir belki buralar.. yoksa herkes yazıyor ben de yazayım diye bir gayem yok.. yok ya kıskanç gibi mi duruyorum ordan? P=
amaçlarımdan biri de kendi kişisel gelişimimi bu vesile ile incelemek tabi.. bu yüzdendir ki okunma gibi bir kaygım yok -kendi kendime 2.şahıslar gibi konuşmayı çok severim zaten ben..
ha ne diyordum
Merhaba Dünya!

credits:
blog title: silent storm
webspace: v42